JAK POMAGAMY?


MASZ CZASEM OCHOTĘ

NAPRAWIAĆ ŚWIAT?

JEŚLI TAK – PRZYŁĄCZ SIĘ DO NAS!

EFEKTY ANIMALOTERAPII

  • pobudza rozwój empatii

  • powoduje radość i uśmiech

  • sprzyja rozwojowi społecznemu

  • uczy samoakceptacji

  • poprawia komunikację

  • stymuluje

  • rozwija funkcje poznawcze

  • poprawia koncentrację uwagi

  • stymuluje funkcje motoryczne

  • sprzyja aktywności i samodzielności

  • uczy odpowiedzialności i zaufania

  • dostarcza rozrywki

  • pomaga przejść przez samotność, chorobę i depresję

Jak pomaga fundacja Dzieci Wuja Toma?

Animaloterapia (zwana również zooterapią) to zespół działań terapeutycznych wykorzystujący kontakt ze zwierzęciem. U jego podstaw leży założenie, iż kontakt ze zwierzęciem - psem, kotem czy koniem - ma dobroczynny wpływ na biologiczne i psychologiczne funkcjonowanie organizmu.
Prócz licznych zastosowań z zakresu fizjoterapii,terapia z udziałem zwierząt ma również na celu wspieranie rozwoju bądź leczenie sfery psychicznej. Nawiązywanie więzi ze zwierzęciem pozwala się wyciszyć i zrelaksować, pomaga rozwijać zdolności społeczne i sensoryczne, przełamać wstyd i nieśmiałość oraz wyzbyć się lękliwości.
Najczęściej spotykanymi w Polsce formami animaloterapii hipoterapia, dogoterapia i felinoterapia .

Według terminologii anglosaskiej (Delta Society USA) animaloterapię podzielić można na:
- AAA – Aktywne spotkania z wykorzystaniem zwierząt (Animal Assisted Activities) – Zajęcia bez wytyczonych celów terapeutycznych, zazwyczaj o charakterze zabawowym, spontanicznym. Najczęściej odbywają się w formie zajęć grupowych, nie ma potrzeby prowadzenia dokumentacji czy określania odgórnie czasu trwania.
- AAT – Terapia z użyciem zwierząt (Animal Assisted Therapy) – Typowe zajęcia terapeutyczne. Posiadają ściśle wytyczony cel, czas i harmonogram. Prowadzi je terapeuta obeznany z charakterystyką pacjenta, monitorowany jest postęp i efekty terapii.
- AAE – Edukacja z użyciem zwierząt (Animal Assisted Education) – Zajęcia mające na celu polepszenie funkcji poznawczych człowieka. Prowadzone przez specjalistę z danej dziedziny, z użyciem odpowiednio wyszkolonego zwierzęcia. Wyznaczone zostają odpowiednie cele terapeutyczne, zaś postęp jest dokumentowany i mierzony.

HIPOTERAPIA

Hipoterapia Prowadzona jest przez specjalistę (Hipoterapeutę), na zlecenie i za zgodą lekarza. Polega na kontakcie z końmi, wywodzącymi się z niewysokich, spokojnych ras - najczęściej używa się podczas hipoterapii koni ras huculskich, fiordingów oraz koników polskich. Zajęcia hipoterapeutyczne polegają na kontakcie z koniem z ziemi (czyszczenie konia, głaskanie go, zaplatanie mu grzywy), a także serii ćwiczeń rozwojowych, wykonywanych na końskim grzbiecie. Ćwiczenia odbywają się zazwyczaj na oklep (bez siodła), czasem z użyciem specjalnego pasa hipoterapeutycznego. Miarowy, kołysząco-wybijający ruch konia pozwala odciążyć kręgosłup i znakomicie sprawdza się przy korygowaniu wad postawy i układu kostnego, pomaga rozwijać i doskonalić równowagę, wyczucie rytmu, czucie powierzchniowe, koordynację ruchową oraz zdolności motoryki dużej. Często następuje poprawa symetrii ciała, polepszenie wydolności oddechowej, przekazanie właściwego wzorca chodu. Istotnym - o ile nie najistotniejszym - wymiarem hipoterapii są korzyści psychologiczne. Kontakt z koniem - dużym, otwartym, szlachetnym zwierzęciem - pomaga rozwijać prawidłową regulację emocji, poczucie bezpieczeństwa i kompetencji oraz przełamywać lęki i obawy. Kontakt z koniem i kierowanie nim wyzwala w uczestniku poczucie sprawstwa, które prowadzi do ogólnego polepszenia komfortu życia i samopoczucia.

DOGOTERAPIA

Znana również pod nazwą kynoterapii bądź canisterapii. W tej metodzie rehabilitacji korzysta się z odpowiednio wyszkolonych psów, zazwyczaj wywodzących się ze spokojnych, lubiących pieszczoty ras, jak golden retriever, labrador albo nowofunland czy husky. Pod okiem specjalisty uczestnik terapii nawiązuje z psem bezpieczną relację, będącą podstawą dla dalszych działań, mających na celu usprawnienie poznawczych, społecznych i sensoryczno-motorycznych aspektów funkcjonowania.
W czasie terapii uczestnik poznaje szczegóły budowy anatomicznej psa, zarazem kształtując orientację w zakresie budowy własnego ciała. Dogoterapeutyczne ćwiczenia rozwijają koncentrację i stymulują zmysły, jednocześnie pozwalając na szczere i otwarte okazywanie uczuć i emocji wobec zwierzęcia.
Bardzo ważny elementem jest spontaniczna aktywność wyzwalana podczas terapii z udziałem psa - obecność psa jest motywacją do kolejnych terapeutycznych działań, daje poczucie satysfakcji, radości i oderwania od codziennego życia.

FELINOTERAPIA

Jest jedną z młodszych odmian animaloterapii dla dzieci. Polega na kontakcie z kotem, którego subtelna, delikatna i nienarzucająca się osobowość często odpowiadają osobom wrażliwym bardziej niż obecność dużego, głośnego psa. Do tego rodzaju terapii dobiera się koty spokojne, nie odczuwające stresu podczas przebywania w dużych skupiskach ludzkich i w trakcie podróży, oraz lubiące głaskanie.
Jednostajne mruczenie i głaskanie kota ma wyciszający wpływ oraz pomaga rozwijać czucie powierzchniowe i głębokie. Dzięki pozytywnie najonizowanej sierści, koty potrafią wyszukiwać miejsca chore i obolałe, będące najonizowane ujemnie. Układają się na nich, co pozwala skutecznie ukoić ból. W przypadku dzieci autystycznych, może się zdarzyć tak, że felinoterapia będzie bardziej efektywna niż dogoterapia.



ONOTERAPIA

Od lat 60-tych w krajach południowej Europy coraz większą popularnością cieszy się onoterapia - terapia z wykorzystaniem osłów. Przypomina ona tradycyjną hipoterapię (z tego też powodu czasem traktowana jest jako jej odmiana), z tym że osły są z natury zwierzętami dużo drobniejszymi (często rozmiarów kuca), nie budzą więc takiego lęku. Osioł ma kanciasty, "kwadratowy" łeb i baryłkowaty brzuch, często również łękowaty grzbiet, więc wręcz nie sposób się go bać.
Zwierzęta te są nadzwyczaj spokojne, lubiące kontakt z dziećmi, zaś ich gruba i miękka sierść dostarcza znacznie lepszych doznań sensorycznych niż sierść końska. Osły, wbrew powszechnej opinii, są dużo bardziej posłuszne niż konie. Chód osła jest dużo stateczniejszy niż chód konia, dlatego pacjentom wykazującym problemy z dużą motoryką czy zachowaniem równowagi łatwiej jest utrzymać równowagę czy rozpocząć naukę jazdy. Znaczenie ma również fakt, że onoterapia jest bezpieczniejsza od hipoterapii – osioł jest mniej płochliwy mniej płochliwy od konia, jego niewielki wzrost powoduje że łatwiej można kontrolować pacjenta siedzącego na jego grzbiecie i wsiadać bez pomocy podestów czy ramp.

ALPAKOTERAPIA

Plany naszego centrum zooterapii obejmują również prowadzenie alpakoterapii. Do alpakoterapii wykorzystuje się alpaki lubiące kontakt z człowiekiem. Terapia ta jest szczególnie uwielbiana przez dzieci, gdyż alpaki są zwierzętami bardzo towarzyskimi, o puchatym futrze, nadającym im wygląd wielkiej maskotki. Są uwielbiane przez treserów ze względu na wysoką inteligencję, ułatwiającą szkolenie, i szybko uczą się jeść z ręki człowieka czy chodzić na smyczy.
Dzięki zajęciom z alpakoterapii dzieci są odważniejsze, zapoznają się z różnymi fakturami – tym, co miękkie, suche czy szorstkie. Przez fizyczny kontakt z alpaką, przytulanie jej i głaskanie stają się bardziej otwarte i radosne, zaś wydzielające się wtedy endorfiny stymulują produkcję przeciwciał i poprawiają ogólne funkcjonowanie organizmu. Alpaki są płochliwymi zwierzętami, zupełnie pozbawionymi agresji - ich jedyną formą obrony jest ucieczka, dlatego terapia z ich udziałem należy do najbezpieczniejszych. Wełna alpak nie uczula, tak więc są one doskonałym rozwiązaniem dla osób mających alergię na sierść.

AMALOTERAPIA

Działania terapeutyczne z użyciem kóz, zwane również kozoterapią. Najczęściej wykorzystuje się w niej drobne kozy kameruńskie, z których najwyższe mierzą ok. 45 cm. Cieszą się one szczególną sympatią najmłodszych, ze względu na malutki rozmiar i niezwykłą towarzyskość. Znakomicie nadają się na asystentów terapii dla dzieci mających problemy z poruszaniem się, bądź za małych na inne rodzaje terapii – niewielką kózkę można objąć lub przytulić. Pod pozorem spontanicznej zabawy do terapii łatwo „przemycić” ćwiczenia rozwojowe, zaś samo przebywanie z sympatycznymi zwierzakami daje dziecku radość i poczucie odprężenia, niezbędne w budowaniu odpowiedniej motywacji. Kozy te są wesołe i raczej spokojne, w związku z czym mogą pracować z dziećmi nadpobudliwymi czy nawet agresywnymi.