Jak pomagany

Terapie dla dzieci niepełnosprawnych

Fundacja działa od 2015 roku. Prowadzimy terapie dla dzieci niepełnosprawnych. Główną gałęzią naszej działalności jest animaloterapia, czyli terapia z udziałem zwierząt. Koncentrujemy się na  jednej z najpopularniejszych formy terapii, czyli hipoterapii. Nieustannie dążymy do rozwoju naszego ośrodka terapeutycznego dla dzieci, aby stworzyć kompleksowe centrum zooterapii, które jednocześnie będzie bazą relaksacyjną dla dzieci i młodzieży ze Śląska. Mamy wielkie plany, a Ty możesz nam pomóc w ich realizacji! 

Animaloterapia

Animaloterapia (zwana również zooterapią) to zespół działań terapeutycznych wykorzystujący kontakt ze zwierzęciem. U jego podstaw leży założenie, iż kontakt ze zwierzęciem - psem, kotem czy koniem - ma dobroczynny wpływ na biologiczne i psychologiczne funkcjonowanie człowieka.

Prócz licznych zastosowań z zakresu fizjoterapii, animaloterapia ma również na celu wspieranie rozwoju bądź leczenie sfery psychicznej. Nawiązywanie więzi ze zwierzęciem pozwala się wyciszyć i zrelaksować, pomaga rozwijać zdolności społeczne i sensoryczne, przełamać wstyd i nieśmiałość oraz wyzbyć się lękliwości.

Najczęściej spotykanymi w Polsce formami animaloterapii są hipoterapia, dogoterapia i alpakoterapia, ale coraz częściej spotykamy też  oferty onoterapii, felinoterapii, amaloterapii!

Onoterapia

Od lat 60-tych XXw. w krajach południowej Europy coraz większą popularnością cieszy się onoterapia - terapia z wykorzystaniem osłów. Przypomina ona tradycyjną hipoterapię (z tego też powodu czasem traktowana jest jako jej odmiana), z tym że osły są z natury zwierzętami dużo drobniejszymi (często rozmiarów kuca), nie budzą więc takiego lęku. Osioł ma kanciasty, "kwadratowy" łeb i baryłkowaty brzuch, często również łękowaty grzbiet, więc wręcz nie sposób się go bać.

Zwierzęta te są nadzwyczaj spokojne, lubią kontakt z dziećmi, zaś ich gruba i miękka sierść dostarcza znacznie lepszych doznań sensorycznych niż sierść końska. Osły, wbrew powszechnej opinii, są dużo bardziej posłuszne niż konie. Chód osła jest dużo stateczniejszy niż chód konia, dlatego pacjentom wykazującym problemy z dużą motoryką czy zachowaniem równowagi łatwiej jest utrzymać równowagę czy rozpocząć naukę jazdy. Znaczenie ma również fakt, że onoterapia jest bezpieczniejsza od hipoterapii – osioł jest znacznie mniej płochliwy od konia, jego niewielki wzrost powoduje, że łatwiej można kontrolować pacjenta siedzącego na jego grzbiecie, a dziecko może wsiadać na niego bez pomocy podestów czy ramp.

Działania terapeutyczne z użyciem kóz, zwane również kozoterapią. Najczęściej wykorzystuje się w niej drobne kozy kameruńskie, z których najwyższe mierzą ok. 45 cm. Cieszą się one szczególną sympatią najmłodszych, ze względu na malutki rozmiar i niezwykłą towarzyskość. Znakomicie nadają się na asystentów terapii dla dzieci mających problemy z poruszaniem się, bądź za małych na inne rodzaje terapii – niewielką kózkę można objąć lub przytulić. Pod pozorem spontanicznej zabawy do terapii łatwo „przemycić” ćwiczenia rozwojowe, zaś samo przebywanie z sympatycznymi zwierzakami daje dziecku radość i poczucie odprężenia, niezbędne w budowaniu odpowiedniej motywacji. Kozy  są wesołe i raczej spokojne, w związku z czym mogą pracować z dziećmi nadpobudliwymi czy nawet agresywnymi.

Dogoterapia

Znana również pod nazwą kynoterapii bądź canisterapii. W tej metodzie rehabilitacji korzysta się z odpowiednio wyszkolonych psów, zazwyczaj wywodzących się ze spokojnych, lubiących pieszczoty ras, jak golden retriever, labrador albo nowofunland czy husky. Pod okiem specjalisty uczestnik terapii nawiązuje z psem bezpieczną relację, będącą podstawą dla dalszych działań, mających na celu usprawnienie poznawczych, społecznych i sensoryczno-motorycznych aspektów funkcjonowania.

W czasie terapii uczestnik poznaje szczegóły budowy anatomicznej psa, zarazem kształtując orientację w zakresie budowy własnego ciała. Dogoterapeutyczne ćwiczenia rozwijają koncentrację i stymulują zmysły, jednocześnie pozwalając na szczere i otwarte okazywanie uczuć i emocji wobec zwierzęcia.

Bardzo ważny elementem jest spontaniczna aktywność wyzwalana podczas kontaktu z psem - obecność psa jest motywacją do kolejnych terapeutycznych działań, daje poczucie satysfakcji, radości i oderwania od codziennego życia.

Felinoterapia

Jest jedną z młodszych odmian animaloterapii.W tej metodzie wykorzystuje się  kontakt pacjenta z kotem, którego subtelna, delikatna i nienarzucająca się osobowość często odpowiadają osobom wrażliwym bardziej niż obecność dużego, głośnego psa. Do tego rodzaju terapii dobiera się koty spokojne, nie odczuwające stresu podczas przebywania w dużych skupiskach ludzkich i w trakcie podróży, oraz lubiące głaskanie, przytulanie, nie reagujące negatywnie na głośne, gwałtowne dźwięki.

Jednostajne mruczenie i głaskanie kota ma wyciszający wpływ oraz pomaga rozwijać czucie powierzchniowe i głębokie. Koty posiadają umiejętność wyszukiwania miejsc chorych i obolałych (kocia sierść najonizowana jest ujemnie, zaś miejsca te dodatnio), lubią też układać się na nich, co pozwala skutecznie ukoić ból. Bywa, iż felinoterapia w przypadku dzieci autystycznych jest znacznie skuteczniejsza niż dogoterapia.

 

Hipoterapia

Prowadzona jest przez specjalistę (hipoterapeutę) na zlecenie i za zgodą lekarza. Polega na kontakcie z koniem, wywodzącym się z niewysokich, spokojnych ras - najczęściej używa się podczas hipoterapii koni ras huculskich, fiordingów oraz koników polskich.

Zajęcia hipoterapeutyczne polegają na kontakcie z koniem z ziemi (czyszczenie konia, głaskanie go, zaplatanie mu grzywy), a także serii ćwiczeń rozwojowych wykonywanych na końskim grzbiecie. Ćwiczenia odbywają sie zazwyczaj na oklep (bez siodła), czasem z użyciem specjalnego pasa hipoterapeutycznego. Miarowy, kołysząco-wybijający ruch konia pozwala odciążyć kręgosłup i znakomicie sprawdza się przy korygowaniu wad postawy i układu kostnego, pomaga rozwijać i doskonalić równowagę, wyczucie rytmu, czucie powierzchniowe, koordynację ruchową oraz zdolności motoryki dużej. Często następuje poprawa symetrii ciała, polepszenie wydolności oddechowej, przekazanie właściwego wzorca chodu. Istotnym - o ile nie najistotniejszym - wymiarem hipoterapii są korzyści psychologiczne. Kontakt z koniem - dużym, otwartym, szlachetnym zwierzęciem - pomaga rozwijać prawidłową regulację emocji, poczucie bezpieczeństwa i kompetencji oraz przełamywać lęki i obawy. Kontakt z koniem i kierowanie nim wyzwala w uczestniku poczucie sprawstwa, które prowadzi do ogólnego polepszenia komfortu życia i samopoczucia.